“Het is me overkomen, ik zag het totaal niet aankomen.” Een veelgehoorde uitspraak door mensen die bij me komen voor coaching vanwege een burn-out. Ze zeggen dit misschien niet letterlijk zo, maar het vat wel de kern van hun verhaal samen. Het voelt als iets dat hen overkomt. Het overvalt ze vanuit het niets. Een onwelkome indringer die hun leven op de kop zet, want ineens werkt hun lijf niet meer mee, voelt hun geest als een dikke, kleverige stroop en is enige energie ver te zoeken. Een burn-out veegt de grond onder je voeten vandaan.
Het is me overkomen v.s. hoe je mindset eraan bij heeft gedragen
Op die manier heb ik het ook ervaren. Ik ging de strijd aan, want ook dit moest overwonnen worden. Ik moest en zou herstellen en de burn-out de baas worden. Het was me dan wel overkomen, maar ik deed mijn uiterste best om er weer uit te komen. Helaas realiseerde ik me niet dat dit precies de mindset was geweest die mij in de eerste plaats in die bewuste burn-out terecht had doen komen. En als je je daar niet bewust van wordt, dan overkomt het je zo nog een keer.
Ik deed zo mijn best. Ik mediteerde, wandelde, ging zwemmen. Maar ik kwam maar niet verder. Ik kreeg wel hulp, maar ook die raadde aan te mediteren, wandelen of zwemmen. Misschien kon ik ook eens yoga proberen? Allemaal dingen die goed voor je zijn. En daarom deed ik het. Maar het ging van kwaad tot erger. Ik moest van alles van mezelf om te herstellen. Maar eigenlijk was ik te moe en overprikkeld om ook maar íets te doen. Wat me toentertijd ook nog ‘overkomen’ is, is een depressie die door de burn-out heen donderde.
Onze coaches zijn gespecialiseerd in het coachen van mensen met stress en burn-out,
depressie en angst- en/of paniekaanvallen. Wij zorgen dat je snel de juiste hulp krijgt.
€159.00
Online cursus
Stap voor stap stressvrij, bewezen effectief, op basis van het Liberi Fasenplan.
Je eigen aandeel zien in wat je overkomen is
Ook voor de depressie heb ik hulp gekregen. En binnen dat traject ben ik eindelijk mijn valkuilen gaan inzien. Dus pas veel later ben ik gaan inzien dat het me niet allemaal overkomen was, maar dat ik er zelf een aandeel in had gehad. Natuurlijk niet bewust of opzettelijk. Maar de manier waarop ik naar het leven keek, was niet gezond. Altijd maar aan staan. Altijd maar vechten. Nuttig bezig zijn, zo efficiënt mogelijk. Op naar het volgende doel. En dan lijkt een burn-out inderdaad alsof het je plotsklaps overkomt. Uiteraard komt dit gedrag ook ergens uit voort, en ik kwam erachter dat dit zijn oorsprong vond in mijn jeugd.
‘Gewoon’ leren zijn
Voor mij lag de uitdaging dus in minder willen, minder moeten, minder doen. ‘Gewoon’ zijn. Ervaren wat er is, er niet voor weglopen. Uitrusten. Grenzen aangeven. De opkomende Fear Of Missing Out herkennen, erkennen en naast me neerleggen. Want ik had helemaal de energie niet meer om aan alles mee te kunnen doen. Ja, die burn-out en depressie zijn me overkomen. Ik had het echt niet door. Maar achteraf kan ik zien dat er wel degelijk allerlei signalen aan vooraf zijn gegaan. Ik was alleen een kei in het negeren daarvan.
Als klachten je (lijken te) overkomen
Dit is mijn verhaal in een notendop. Maar ik zou mijn verhaal niet delen, als er niet ook waarde in zou zitten voor een ander. Want dit patroon van alsmaar doorzetten en doordenderen is voor velen niet onbekend. Ik hoor het zoveel om me heen. Iedereen is druk. En soms is dat leuk, lekker bezig zijn. Maar de balans in de maatschappij is zoek.
Er zijn steeds meer mensen wie een burn-out ‘overkomt’. Maar ook allerlei andere klachten lijken degenen die erdoor aangedaan worden te overkomen. En soms is het ook werkelijk gewoon pech. Dat zal ik niet ontkennen. Maar ons lichaam is heel intelligent. Ons lijf waarschuwt ons als we de verkeerde weg ingeslagen zijn. Als we patronen hebben ontwikkeld die ons niet dienen. Helaas is luisteren naar ons lichaam niet iets dat we op school geleerd krijgen. We zullen het dus zelf moeten leren, want anders ‘overkomt’ het leven je steeds weer.
Doe de gratis burn-out test,
test in 5 minuten hoe
het gesteld is met jouw
stressniveau
Als het lichaam nee zegt
En dat gaat voor velen met vallen en opstaan. We pushen onszelf, gaan mee in de ratrace tijdens de studie en vervolgens op het werk. We gaan maar door, tot ons lijf aangeeft dat het genoeg is. Niks geen pilletje tegen de hoofdpijn meer, of een paar dagen bedrust door spit en weer dóór. Er komt een moment dat je lijf zo heftig protesteert, dat je de signalen niet meer kunt negeren. Het is je niet overkomen, je hebt het toegestaan dat het ging gebeuren. Ik weet het: dit klinkt heel hard. Zeker als je nu midden in een burn-out zit. Het klinkt misschien als ‘het is je eigen schuld’.
Hoe pijn uit het verleden je kan overkomen
Zo bedoel ik het uitdrukkelijk niet. Want er is altijd een onderliggende reden waarom je je signalen hebt genegeerd. En daarnaast (wat ik al eerder zei), we leren niet naar ons lichaam te luisteren. Voor mij was de reden dat ik altijd maar zo hard aan het werk was, dat ik liefde probeerde te verdienen. Liefde die ik als kind tekort ben gekomen. Als kind weet je niet hoe je met de pijn van dat gevoel om moet gaan. En als coping ben ik me dus maar op mijn huiswerk gaan richten. Het leek een veilige en effectieve manier om (schijn)liefde en erkenning te verdienen van de volwassenen om me heen.
Onze coaches zijn gespecialiseerd in het coachen van mensen met stress en burn-out,
depressie en angst- en/of paniekaanvallen. Wij zorgen dat je snel de juiste hulp krijgt.
€159.00
Online cursus
Stap voor stap stressvrij, bewezen effectief, op basis van het Liberi Fasenplan.
Levenslessen die me overkomen zijn
En ja: als je dat patroon meeneemt je volwassen leven in, dan voelt het alsof je geen keuze hebt: luisteren naar je lijf, of stinkend je best doen om gezien te worden. Ik koos jarenlang dat laatste. En dat had een prijs, en zodoende is die burn-out met daarop volgend die depressie me ‘overkomen’. Ik wil het absoluut niet nog eens meemaken, maar toch ben ik nu – achteraf – dankbaar voor de levenslessen die ik heb opgedaan door dit alles mee te maken. Het mag me dan niet letterlijk overkomen zijn, zoals ik nu weet, maar het heeft me wel gebracht tot waar ik nu sta: vrijer, zekerder en gelukkiger in het leven.
Ik hoef me niet zo bezig te houden met liefde verdienen, omdat ik liefde aan mezelf kan geven. En soms lukt dat even niet, maar dan zijn er andere manieren om aan te geven wat ik nodig heb van de ander. Zodat mijn innerlijke kind zich gezien en geliefd voelt, en de pijn van afwijzing haar niet steeds overkomt.
Bronvermelding:
Geestelijke gezondheid over de signalen die je krijgt vóór je in een burn-out terecht komt. Herken dit, zodat een burn-out je niet ineens overkomt.
Geestelijkegezondheid.nl
Veelgestelde vragen
“Het is me overkomen, ik zag het totaal niet aankomen.” Een veelgehoorde uitspraak door mensen die bij me komen voor coaching vanwege een burn-out. Ze zeggen dit misschien niet letterlijk zo, maar het vat wel de kern van hun verhaal samen. Het voelt als iets dat hen overkomt. Het overvalt ze vanuit het niets. Een onwelkome indringer die hun leven op de kop zet, want ineens werkt hun lijf niet meer mee, voelt hun geest als een dikke, kleverige stroop en is enige energie ver te zoeken. Een burn-out veegt de grond onder je voeten vandaan.
Ik ging de strijd aan, want ook dit moest overwonnen worden. Ik moest en zou herstellen en de burn-out de baas worden. Het was me dan wel overkomen, maar ik deed mijn uiterste best om er weer uit te komen. Helaas realiseerde ik me niet dat dit precies de mindset was geweest die mij in de eerste plaats in die bewuste burn-out terecht had doen komen. En als je je daar niet bewust van wordt, dan overkomt het je zo nog een keer. Ik deed zo mijn best. Ik mediteerde, wandelde, ging zwemmen. Maar ik kwam maar niet verder. Ik kreeg wel hulp, maar ook die raadde aan te mediteren, wandelen of zwemmen. Misschien kon ik ook eens yoga proberen? Allemaal dingen die goed voor je zijn. En daarom deed ik het. Maar het ging van kwaad tot erger. Ik moest van alles van mezelf om te herstellen. Maar eigenlijk was ik te moe en overprikkeld om ook maar íets te doen. Wat me toentertijd ook nog ‘overkomen’ is, is een depressie die door de burn-out heen donderde.
pas veel later ben ik gaan inzien dat het me niet allemaal overkomen was, maar dat ik er zelf een aandeel in had gehad. Natuurlijk niet bewust of opzettelijk. Maar de manier waarop ik naar het leven keek, was niet gezond. Altijd maar aan staan. Altijd maar vechten. Nuttig bezig zijn, zo efficiënt mogelijk. Op naar het volgende doel. En dan lijkt een burn-out inderdaad alsof het je plotsklaps overkomt. Uiteraard komt dit gedrag ook ergens uit voort, en ik kwam erachter dat dit zijn oorsprong vond in mijn jeugd. Voor mij lag de uitdaging dus in minder willen, minder moeten, minder doen. ‘Gewoon’ zijn. Ervaren wat er is, er niet voor weglopen. Uitrusten. Grenzen aangeven. De opkomende Fear Of Missing Out herkennen, erkennen en naast me neerleggen. Want ik had helemaal de energie niet meer om aan alles mee te kunnen doen. Ja, die burn-out en depressie zijn me overkomen. Ik had het echt niet door. Maar achteraf kan ik zien dat er wel degelijk allerlei signalen aan vooraf zijn gegaan. Ik was alleen een kei in het negeren daarvan.
ik zou mijn verhaal niet delen, als er niet ook waarde in zou zitten voor een ander. Want dit patroon van alsmaar doorzetten en doordenderen is voor velen niet onbekend. Ik hoor het zoveel om me heen. Iedereen is druk. En soms is dat leuk, lekker bezig zijn. Maar de balans in de maatschappij is zoek. Er zijn steeds meer mensen wie een burn-out ‘overkomt’. Maar ook allerlei andere klachten lijken degenen die erdoor aangedaan worden te overkomen. En soms is het ook werkelijk gewoon pech. Dat zal ik niet ontkennen. Maar ons lichaam is heel intelligent. Ons lijf waarschuwt ons als we de verkeerde weg ingeslagen zijn. Als we patronen hebben ontwikkeld die ons niet dienen. Helaas is luisteren naar ons lichaam niet iets dat we op school geleerd krijgen. We zullen het dus zelf moeten leren, want anders 'overkomt' het leven je steeds weer.
er is altijd een onderliggende reden waarom je je signalen hebt genegeerd. En daarnaast (wat ik al eerder zei), we leren niet naar ons lichaam te luisteren. Voor mij was de reden dat ik altijd maar zo hard aan het werk was, dat ik liefde probeerde te verdienen. Liefde die ik als kind tekort ben gekomen. Als kind weet je niet hoe je met de pijn van dat gevoel om moet gaan. En als coping ben ik me dus maar op mijn huiswerk gaan richten. Het leek een veilige en effectieve manier om (schijn)liefde en erkenning te verdienen van de volwassenen om me heen. En ja: als je dat patroon meeneemt je volwassen leven in, dan voelt het alsof je geen keuze hebt: luisteren naar je lijf, of stinkend je best doen om gezien te worden. Ik koos jarenlang dat laatste. En dat had een prijs, en zodoende is die burn-out met daarop volgend die depressie me ‘overkomen’. Ik wil het absoluut niet nog eens meemaken, maar toch ben ik nu – achteraf – dankbaar voor de levenslessen die ik heb opgedaan door dit alles mee te maken. Het mag me dan niet letterlijk overkomen zijn, zoals ik nu weet, maar het heeft me wel gebracht tot waar ik nu sta: vrijer, zekerder en gelukkiger in het leven. Ik hoef me niet zo bezig te houden met liefde verdienen, omdat ik liefde aan mezelf kan geven. En soms lukt dat even niet, maar dan zijn er andere manieren om aan te geven wat ik nodig heb van de ander. Zodat mijn innerlijke kind zich gezien en geliefd voelt, en de pijn van afwijzing haar niet steeds overkomt.
Wil jij hulp bij stress of burn-out?
Doe geheel vrijblijvend de burn-out test of neem contact met ons op.
Direct contact Of bel 085 - 5363606