
Jezelf bewijzen: waarom heb je steeds het gevoel dat je niet genoeg bent?
Heb je geregeld het gevoel jezelf te moeten bewijzen? Dat je altijd…
Lees meer ❯
Herken je dit? Je agenda staat propvol met afspraken, sportlessen, koffiedates en verplichtingen, en juist rust staat er nergens tussen. Sociale momenten, vrijwilligerswerk, de kinderen rondrijden: alles krijgt een plek, behalve rust. En toch is die rust essentieel om het vol te houden, en om weer in contact te komen met jezelf. In dit artikel lees je waarom rustmomenten plannen zo lastig is, wat het je oplevert, en hoe je met kleine, praktische stappen je agenda weer in balans brengt.
We gebruiken onze (digitale) agenda’s om afspraken, sportlessen, koffiedates, avondjes uit, overleggen en vergaderingen in op te schrijven. Als we niet oppassen, zit de agenda binnen de kortste keren vol. Het is vandaag de dag heel gemakkelijk om druk te zijn. De buitenwereld lonkt, en sociale media doen er nog een schepje bovenop: iedereen doet tenslotte toch leuke dingen? Iedereen houdt alle ballen in de lucht: werk, een gezinsleven, sporten en andere sociale gelegenheden en verplichtingen wisselen elkaar af. Rustmomenten plannen? Daar doen we niet aan. Dat moet maar tussendoor, in de loze ruimte in onze agenda.
Maar als we eerlijk naar onszelf kijken, weten we dat het zo niet werkt. Als je niet oppast, is er geen loze ruimte meer in je agenda. En zelfs als een groot deel van de dingen die je doet best “leuk” zijn, kan het toch te veel zijn. Neem je langdurig te veel hooi op je vork, dan worden ook leuke dingen steeds minder leuk. Ze gaan zwaar aanvoelen. Je ziet ertegenop en verlangt naar rust, maar je had al “ja” gezegd.
Een volle agenda geeft vaak het gevoel dat je goed bezig bent, productief, sociaal en betrokken. Maar onder die laag van activiteit schuilt vaak iets anders: vermoeidheid, onrust, een gejaagd gevoel en het gevoel dat je achter jezelf aan rent. Zonder stil te staan bij wat je nodig hebt, leef je van afspraak naar afspraak. Je agenda is dan niet langer een hulpmiddel, maar een bron van druk.
Het klinkt eigenlijk erg eenvoudig: plan wat minder in je agenda. Maar in de praktijk is het lastig. Je bent zo druk geweest dat leegte ongemakkelijk voelt. Misschien voel je je schuldig, lui of niet productief, of ben je bang dat je iets mist. Dat gevoel van onrust en ongemak is echter een signaal dat het anders moet: het laat zien hoe ver je verwijderd bent geraakt van rust als basisbehoefte. De continue stroom van prikkels is zo gewoon geworden dat stilte onnatuurlijk voelt, terwijl het juist heel natuurlijk is. Het is de plek waar je jezelf weer kunt horen.
Voor veel mensen zit er nog een dieper patroon achter. Rustmomenten plannen deed ik voor mijn burn-out niet, en daardoor waren ze er ook niet. Ik liet me meenemen door andermans verwachtingen, hoge eisen van mezelf, please-gedrag en angst om niet goed genoeg te zijn. Ik was constant bezig mezelf te bewijzen, zowel aan mezelf als aan de ander.

Natuurlijk was ik niet alleen maar druk om het druk zijn: het voelde ook wel lekker, van het één naar het ander, lekker productief zijn. Maar ondertussen knaagde het, want ik had wel degelijk behoefte aan rustmomenten. Alleen: die waren er niet, want ik gunde het mezelf niet. Ergens in mijn kindertijd had ik de overtuiging opgedaan dat ik liefde moest verdienen. Het was nooit onvoorwaardelijk, dus ik moest mijn uiterste best doen om te laten zien dat ik wél liefde, aandacht en erkenning waard was. Die overtuiging nam ik mee mijn volwassen leven in.

Rustmomenten pasten niet in het beeld dat ik van mezelf en de wereld had. Bovendien had ik best wat “innerlijke demonen” te verslaan, maar daar durfde ik me niet aan te wagen. Stilstaan, rustmomenten plannen, niets doen: het voelde beangstigend. Beter bleef ik maar doorgaan, want dan hoefde ik ook niet stil te staan bij de dingen in mezelf die nog aangekeken moesten worden. Ik koos door druk te zijn dus eigenlijk de makkelijke weg. Die weg leidde me uiteindelijk naar een burn-out.
Als je bewust tijd vrijmaakt in je planning, ontstaat er ruimte. Niet alleen in je agenda, maar ook in je hoofd en lijf. Het “moeten” valt weg. Je hoeft even helemaal niets. En juist in dat niets ontstaat er iets moois.

Vaak merk je pas hoe moe je bent als je stopt met druk zijn, en hoeveel spanning je vasthoudt (daarom worden veel mensen grieperig in de eerste dagen van hun vakantie). Hierdoor ontdek je eigenlijk wat je nodig hebt aan rust.

Door je agenda leeg te maken, krijg je de kans om tot rust te komen. Je ademhaling zakt en spieren kunnen ontspannen. Door langzamer te ademen, kan je zenuwstelsel herstellen.
In rust en leegte ontstaan vaak de beste ideeën, ideeën die waarschijnlijk de afgelopen periode laat in de avond kwamen, vlak voor het slapen. Nu kun je ze de ruimte geven die ze nodig hebben en je creativiteit weer laten groeien.
Misschien wel het belangrijkste effect van je agenda leegmaken: de verbinding met jezelf, je omgeving en het moment herstellen. Je bent weer in het hier en nu, in plaats van bezig met wat je straks “moet” doen.
Je agenda kun je overigens ook zien als een spiegel. Wat je plant, zegt iets over wat je belangrijk vindt, maar dit geldt ook voor wat je niet plant. Als je agenda altijd vol staat met afspraken voor anderen, waar blijf jij dan zelf? Het leegmaken van je schema kan confronterend zijn, maar is ook een kans om opnieuw te kiezen voor wat belangrijk is.
Je hoeft niet meteen een grote streep door je agenda te zetten. Probeer klein te beginnen zodat je het langer volhoudt en bewuste keuzes maakt in wat wel en niet prioriteit is. Neem de tijd voor onderstaande stappen en voel wat er gebeurt bij iedere stap.

Zodra je stopt met rennen en je agenda vol plannen, kom je jezelf tegen. En dat kan heel confronterend zijn. Nu voel je hoe moe je bent en hoeveel je eigenlijk hebt genegeerd. Zie dit niet als een zwakte of als falen, maar pak dit op als een uitnodiging om beter voor jezelf te zorgen. Luister naar wat je lichaam en geest je proberen te vertellen. Je komt erachter dat rust geen luxe is, maar een noodzaak om gezond en in balans te blijven. Vanaf nu kun je die zelfzorg op één zetten: je plant niet meer om je verplichtingen heen, maar om je rust heen.
Ook als je die oude overtuigingen eenmaal herkent, blijft het aandacht vragen. Stapje voor stapje leerde ik mijn belemmerende patronen onder de loep te nemen en me af te vragen waarom ik ze eigenlijk had. Rustmomenten ging ik plannen, omdat ik mezelf langer kende dan vandaag: als ik ze niet zou plannen, zou de loze ruimte in mijn agenda vanzelf weer opgevuld worden. Wat wél moeite kostte, was op tijd een pas op de plaats maken en mezelf aan mijn eigen rustmomenten houden. Het was verleidelijk om een rustmoment te plannen, maar vervolgens toch “even” de was te gaan doen of de badkamer schoon te maken. Dat is een hardnekkig patroon.

Hulp zoeken hierbij is geen schande. Je kunt herstellen van een burn-out, maar de valkuilen liggen in veel gevallen nog altijd op de loer; het is heel simpel om weer in je oude patronen te vervallen. Het vraagt bewustwording en oprechte aandacht om dat níet te doen. Ook jaren na een burn-out kan het nog steeds moeite kosten om rustmomenten te plannen. Door de ervaring van een burn-out leer je wel de signalen van je lijf herkennen: een wollig hoofd, op je tenen lopen, spanning in je schouders. Dat is het moment om te weten: het is tijd voor meer rustmomenten.
Rustmomenten plannen betekent niet wezenloos voor je uit zitten staren op de bank. Jouw rustmomenten mogen momenten zijn om op te laden, waarbij je merkt dat je weer energie opdoet en er blij van wordt. Voor de één kan dat een flinke ronde skeeleren betekenen, een ander pakt kwast en verf erbij en gaat lekker aanmodderen op een groot canvas. Het doet er niet toe wat je precies doet, het gaat erom dat jíj weer voelt: “ik leef, ik geniet, het leven is mooi.” Als we op die manier meer rustmomenten creëren in ons leven, wordt het leven een stuk lichter.
Bij Liberi zien we vaak dat mensen pas rust nemen als het echt niet anders meer kan, als het lichaam het opgeeft en het hoofd overloopt. Met andere woorden: als de burn-out al een feit is. Maar zover hoeft het niet te komen. Door de signalen te leren kennen en eerder ruimte te maken voor jezelf, voorkom je dat je over je grenzen gaat. Heb je moeite met het herkennen van die signalen, dan kun je aan de slag met een professionele coach. Samen ontdek je waar jouw grenzen en behoefte aan rust liggen, en krijg je inzicht in wat jouw belasting is.

Wil je hier meer over weten? Neem dan vrijblijvend contact met ons op.

Ben jij ook wel eens ziek terwijl je vakantie net begint? Dit is niet zo uniek als men denkt. Ze noemen het ook wel vrijetijdsziekte. Lees hier meer over vrijetijdsziekte
Om daar antwoord op te geven, neem ik je graag even mee in mijn verhaal. Rustmomenten plannen deed ik niet en daardoor waren ze er ook niet. Ik liet me meenemen door andermans verwachtingen, hoge eisen van mezelf, please-gedrag en angst om niet goed genoeg te zijn. Ik was constant bezig mezelf te bewijzen, zowel aan mezelf als aan de ander. Natuurlijk was ik niet alleen maar druk om het druk zijn. Het voelde ook wel lekker: van het één naar het ander, lekker productief zijn, ook nog even een vriendin zien die ik al even niet had gesproken. Maar ondertussen knaagde het wel, want ik had behoefte aan rustmomenten. Alleen: die waren er niet, want ik gunde het mezelf niet. Ik moest altijd maar door van mezelf. Want: de lat lag hoog. Waarom? Ergens in mijn kindertijd heb ik de overtuiging opgedaan dat ik liefde moest verdienen. Het was nooit onvoorwaardelijk, dus ik moest en zou mijn uiterste best moeten doen om te laten zien dat ik wél liefde, aandacht en erkenning waard was. En die overtuiging nam ik mee mijn volwassen leven in. Rustmomenten pasten niet in het beeld dat ik van mezelf en de wereld had. Daar kon ik dus ook niets mee. Bovendien: ik had best wel wat ‘innerlijke demonen’ te verslaan, maar daar durfde ik me niet aan te wagen. Stilstaan, rustmomenten plannen, niets doen; het voelde beangstigend. Beter bleef ik maar doorgaan, want dan hoefde ik ook niet stil te staan bij de dingen in mezelf die nog aangekeken moesten worden. Ik koos door druk te zijn dus eigenlijk de makkelijke weg. Maar die weg leidde me niet naar een plek waar ik wilde zijn. Die weg leidde me uiteindelijk naar een burn-out.
Een volle agenda geeft vaak het gevoel dat je goed bezig bent en je je dag goed besteedt. Je bent productief, sociaal en betrokken. Maar onder die laag van activiteit schuilt vaak iets anders: vermoeidheid, onrust, een gejaagd gevoel en het gevoel dat je achter jezelf aan rent. Zonder stil te staan bij wat je nodig hebt, leef je van afspraak naar afspraak. Je agenda is dan niet langer een hulpmiddel, maar een bron van druk. Daarentegen kan een lege agenda voelen alsof je niet nuttig bent. Je kan jezelf afvragen voor wie je nuttig moet zijn en voor wie je je agenda zo volt plant.
Het klinkt eigenlijk erg eenvoudig: plan wat minder in je agenda. Maar in de praktijk is het lastig. Je bent dusdanig druk geweest, dat leegte ongemakkelijk voelt. Misschien voel je je schuldig, lui of niet productief. Of je bent bang dat je iets mist. Maar dat gevoel van onrust en ongemak is een signaal dat het anders moet. Het laat zien hoe ver je verwijderd bent geraakt van rust als basisbehoefte. De continue stroom van prikkels is zo gewoon geworden, dat stilte onnatuurlijk voelt. Maar het is juist heel natuurlijk. Het is de plek waar je jezelf weer kunt horen.
We gebruiken onze (digitale) agenda’s om afspraken, sportlessen, koffiedates, avondjes uit, overleggen en vergaderingen in op te schrijven. Als we niet oppassen, zit de agenda binnen de kortste keren vol. Het is vandaag de dag heel gemakkelijk om druk te zijn. De buitenwereld lonkt, en sociale media doen er nog een schepje bovenop. Iedereen doet tenslotte toch leuke dingen? Iedereen houdt alle ballen in de lucht lijkt het: werk, een gezinsleven, sporten en andere sociale gelegenheden (en verplichtingen) wisselen elkaar af. Dus rustmomenten plannen? Daar doen we niet aan. Dat moet maar gewoon tussendoor, in de loze ruimte in onze agenda.
Je bent niet alleen! We zijn nog nooit zo druk geweest als maatschappij. Het tempo ligt hoog en je moet moeite doen om tijdig rust te nemen. Het vraagt allereerst bewustwording. En vraag jezelf eens af waarom je weerstand voelt om rust te nemen. Waar ben je bang voor? Ik vond dat heel moeilijk te achterhalen. Ik heb dan ook hulp gezocht, zowel tijdens mijn burn-out, als daarna. Want je kunt dan wel herstellen van een burn-out, de valkuilen liggen in veel gevallen nog altijd op de loer. Het is heel simpel om toch weer in je oude patronen te vervallen. Het vraagt bewustwording en oprechte aandacht om dat níet te doen. Ook nu, acht jaar na mijn burn-out, moet ik nog steeds moeite doen om mijn rustmomenten te plannen. Ja, het blijft aandacht vragen. Maar door de ervaring van mijn burn-out, heb ik geleerd de signalen van mijn lijf te herkennen. Als ik merk dat ik weer een wollig hoofd krijg, op mijn tenen loop, spanning in mijn schouders vasthoud, dan weet ik: ik ben weer te veel van mezelf aan het vragen. Het is tijd voor meer rustmomenten!