Mom guilt is een fenomeen dat zo’n negentig procent van de moeders herkent. Er is niet een letterlijke vertaling die goed vangt wat het nu écht inhoudt. Het dichtst bij komt ‘schuldgevoelens rondom het moederschap’. Schuldgevoelens, omdat je bang bent dat je te veel werkt en te weinig tijd met de kinderen doorbrengt. Schuldgevoel, omdat je te veel thuis bent en dus niet financieel (genoeg) kunt bijdragen. Maar ook schuldgevoel, omdat je te hard uitgevallen bent tegen je dwarse peuter. Of schuldgevoel omdat je tijd voor jezelf nodig hebt. De term ‘mom guilt’ vangt het allemaal – en meer.

Haast alle moeders ervaren een bepaalde mate van mom guilt. We willen het goed doen. Velen willen het zelfs perfect doen, maar zoals we eigenlijk best weten, kan dat helemaal niet. Perfect is bovendien de vijand van goed genoeg. Vaak proberen we de tekortkomingen in hoe wij opgevoed zijn door onze eigen ouders te compenseren in de opvoeding van onze kinderen. Maar daarmee leggen we een zware last op onze schouders en dus veel zelfopgelegde stress.
Een belangrijk thema rondom mom guilt dat ik bij de horens wil vatten, is het schuldgevoel wanneer moeders iets willen doen voor zichzelf. Ik merk dat ik daar persoonlijk eerder best last van had, maar nu niet meer. Dus dat lijkt me een mooie om mee te beginnen. Niet in de laatste plaats, omdat ik deze héél veel om me heen hoor van andere moeders.

Iets voor jezelf doen of willen lijkt voor velen egoïstisch of zelfzuchtig. “Hoe kan ik nu iets voor mezelf gaan doen, als mijn kinderen me nodig hebben?” Maar draai het eens om. Want als jij áltijd klaar staat voor de kinderen, er áltijd bent voor hen, waar blijf jij dan nog? Jij bent ook een mens. En ieder mens heeft verlangens en behoeften. Om een heel alledaags voorbeeld te geven: je moet toch ook naar de wc? Je kan moeilijk zeggen: dat doe ik niet meer, want mijn kinderen hebben me nodig. Ja, soms betekent dat dat je op de wc zit en er zit er eentje te krijsen. Maar dat maakt je uiteraard geen slechte moeder!
Zo is het ook met tijd voor jezelf hebben. Waarom we geen (of bijna geen) mom guilt ervaren als we naar het toilet gaan, maar wel als we mentale, emotionele of spirituele behoeften van onszelf vervullen, is eigenlijk vreemd. Want als jij niet goed voor jezelf zorgt (en jouw behoefte aan tijd voor jezelf niet serieus neemt), dan kan je er op de lange termijn ook niet meer voor je kinderen zijn.
Denk maar aan het voorbeeld van het zuurstofmasker in het vliegtuig. “Doe eerst je eigen masker op, voordat je anderen gaat helpen om hun masker op te doen,” wordt altijd gezegd. Niet zonder reden. Want als jij ieders masker probeert op te doen terwijl je jezelf vergeet, dan val je al om voor je de ander geholpen hebt.
Als jij dus zorg gaat dragen voor het opdoen van je eigen masker, betekent dat niet dat je je kinderen links laat liggen. Sterker nog, je kunt hen met frisse energie (en genoeg zuurstof) helpen met hun spreekwoordelijke masker. Je kinderen hebben er ook veel meer aan als jij eerst goed voor jezelf zorgt. Je bent een leukere moeder, want je batterij blijft opgeladen en is niet chronisch leeg. Daar is dus geen mom guilt nodig!
Naast het feit dat je er meer opgeladen kunt zijn voor je kinderen, speelt er nog iets mee. Jij bent het levende voorbeeld voor je kinderen. Ze imiteren met name wat je doet, meer nog dan wat je zegt. Als jij dus altijd je kinderen op nummer één zet en laat zien dat je jezelf opzij moet zetten, dan is dat het voorbeeld dat zij meekrijgen. Zij gaan geloven dat ze het later – mochten ze zelf ook ooit kinderen krijgen – óók zo moeten doen. Doen ze dat niet, dan is het cirkeltje van de mom guilt rond.
Als jij een moeder bent die zichzelf geregeld vergeet, dan is de kans groot dat je weerstand gaat krijgen op het moment dat je wél die tijd en ruimte voor jezelf gaat nemen. Met name van je kinderen en je partner, de mensen die het dichtst bij je staan. Dat is niet leuk, maar wel nodig. Zij zijn eraan gewend geraakt dat je alles voor ze doet, dat je altijd voor ze klaar staat. Als je dat niet meer honderd procent van de tijd doet, is dat voor hen natuurlijk een zure appel om doorheen te bijten. Maar op termijn gaat dit écht zijn vruchten afwerpen voor het hele gezin.

Vind je dit ingewikkeld? Praat erover met andere moeders. Bijna allemaal zullen ze dit herkennen, je bent echt de enige niet. Vraag hen hoe zij ermee omgaan. Vraag vooral de moeders die het lukt om tijd voor zichzelf te nemen hoe zij dat doen. Want hoewel herkenning bij elkaar vinden heel fijn is, het is niet altijd even behulpzaam om je mom guilt opzij te gaan zetten. Het zou zelfs zo kunnen zijn dat je jezelf met hen gaat vergelijken, en je mom guilt juist erger wordt!
Dat zie je vooral ook op social media. Allemaal schijnbaar perfecte moeders die het helemaal op een rijtje hebben en er ogenschijnlijk altijd voor hun kinderen zijn. Dit is absoluut geen realistisch beeld en werkt mom guilt alleen maar in de hand.
Hoe ik dat doe als jonge moeder van een kleuter van vier en een dreumes van één? Met vallen en opstaan. Ik prioriteer mediteren in mijn dagelijks leven. Het is mijn (letterlijke) rustmomentje in de dag. Al is het maar voor vijf minuten, dat maakt niet uit. Maar als ik aan het eind van de dag nog geen meditatie heb gedaan, dan vraag ik mijn man even beneden met de kinderen te zijn, zodat ik me terug kan trekken. Zonder mom guilt! Natuurlijk is dit niet genoeg. Maar het is één hele bewuste stap die ik dagelijks zet. En daar begint het mee: kleine stapjes in het leven van alledag. Wat kan jij vandaag voor jezelf doen, al is het maar voor vijf minuten?
Doe geheel vrijblijvend de burn-out test of neem contact met ons op.
Direct contact Of bel 085 - 5363606