Je hoort wel eens zeggen dat iemand een hoge gunfactor heeft. Maar hoe zit het eigenlijk met de gunfactor richting jezelf? In deze blog bekijken we het eens van de andere kant. Normaliter spreken we over een ‘gunfactor’ als we iemand sympathiek vinden en deze persoon daardoor het beste toewensen: succes, aandacht, kansen of geluk bijvoorbeeld. In deze blog draait het echter om de vraag: gun jij jezelf eigenlijk wel succes, aandacht, rust, zichtbaarheid, liefde, ambitie…?

Heel vaak zijn we er best goed in een ander de ruimte te geven, maar ondertussen durven we zelf geen ruimte in te nemen. Of we delen geregeld complimenten uit aan anderen, maar kunnen complimenten die óns gegeven worden snel wegwuiven. Hoe vaak ben je anderen aan het aanmoedigen, terwijl je jezelf afremt of je eigen groei en ontwikkeling saboteert? Waar is die gunfactor richting jezelf gebleven?
Ik zie deze patronen vooral veel bij vrouwen in mijn coaching praktijk. Het voelt veilig en makkelijk om een ander complimenten te geven, te helpen of ruimte te geven. Want die ander vindt dat (meestal) best prettig, dus we scoren punten. Ten diepste is dit pleasegedrag waar onzekerheid onder ligt. Door die onzekerheid durven we de gunfactor niet op onszelf te richten.
Marianne Williamson schreef eens: “Your playing small does not serve the world.” En toch is dat precies wat veel vrouwen als jonge meisjes geleerd hebben om te doen. Niet te aanwezig zijn. Niet te zeker van zichzelf of te luid. En zeker niet te zichtbaar. Alsof ruimte innemen automatisch betekent dat je een ander minder ruimte geeft. Dat is natuurlijk onzin, en tóch wachten veel vrouwen onbewust op toestemming van buitenaf om zichzelf te laten zien, trots te mogen zijn op zichzelf, of om te zeggen dat ze ergens goed in zijn.

Hoe komt het nu precies dat we geleerd hebben de gunfactor vooral niet aan onszelf te geven? Historisch gezien hadden vrouwen lange tijd letterlijk minder veiligheid, macht en autonomie. Voor veel vrouwen was aangepast gedrag vooral een overlevingsstrategie. Aardig gevonden worden verhoogde haar veiligheid. Gehoorzaamheid gaf sociale acceptatie (de vrouw werd dan ook als ondergeschikt gezien aan de man en moest hem (en God en/of de kerk) vooral gehoorzamen.
Juist door niet al te zichtbaar te zijn verkleinde de vrouw eeuwenlang het risico op uitsluiting, schaamte of straf. Dat soort patronen verdwijnt niet ineens uit een cultuur. Gedrag, normen, waarden én angsten worden generaties lang doorgegeven. En dat speelt dus allemaal nog door in de 21e eeuw… In het leven van vrouwen (én mannen!) van vandaag de dag.
Er wordt in sommige kringen ook wel gesproken over de ‘heksenwond’. Dit verwijst naar het collectieve geheugen waarin vrouwen die aanwezig, wijs, uitgesproken, onafhankelijk of invloedrijk waren, eeuwen lang vaak gewantrouwd, bestraft of uitgesloten werden. Met natuurlijk de heksenvervolgingen als dieptepunt van vrouwenhaat.
In plaats van een gunfactor, speelde hier juist het tegenovergestelde. Beschuldigde vrouwen die andere vrouwen aanwezen als heks, kregen minder zware straffen. Maar ook in de dorpen was de sfeer onderling lang niet altijd vredelievend. Een vrouw die als ‘vreemde eend in de bijt’ gezien werd, kreeg de schuld van een onverklaarbare veeziekte. Zij zou het wel gedaan hebben…

Terug naar de gunfactor in onze hedendaagse maatschappij. Want hoe je het ook wendt of keert, de geschiedenis kunnen we niet meer veranderen. We hebben wél invloed op het hier en nu. En op dit moment is het belangrijk dat we beseffen dat als wij ons licht in de wereld laten schijnen, we niets afnemen van een ander. Sterker nog, (zoals Marianne Williamson het zo mooi zegt), door ons licht te laten stralen geven we onbewust ook toestemming aan een ander om hetzelfde te doen. Jezelf erkennen in al je talenten en kracht is geen aanval op iemand anders.
Het is dus de hoogste tijd om jezelf de gunfactor te gunnen! Hoe doe je dat, als het ongemakkelijk voelt? Of beangstigend? Je hoeft jezelf niet meteen de hemel in te prijzen. Begin klein. En als je niet weet waar je moet beginnen, neem dan een persoon in gedachten van wie je heel veel houdt. Je kind of partner bijvoorbeeld. Wat gun je deze persoon? Wat wens je hem of haar toe? Maak eens een lijstje. Schrijf alles op dat je deze persoon zou willen geven als het binnen jouw macht lag dat te kunnen doen.
Kijk dan nog eens goed naar het lijstje en lees het alsof dit is wat je jezelf gunt. Kan je dit aannemen? Welke dingen wel en welke niet? Kies iets uit dat je jezelf wel kunt gunnen. Of als zelfs dat nog moeilijk is, maak het dan kleiner. Laat ik een voorbeeld geven. Je bent een moeder die parttime werkt en daarnaast voor de kinderen zorgt. Je bent de hele week vooral voor anderen aan het zorgen. Kan je het jezelf dan gunnen dat je op zaterdagmiddag de stad in gaat en – als je geen partner hebt – oppas regelt? Of voel je je dan schuldig?
Heken je het schuldgevoel? Bevraag jezelf dan eens waar dit gevoel vandaan komt. Komt het door bepaalde overtuigingen die je in je jeugd hebt opgedaan over ouderschap? En kloppen die overtuigingen dan wel met wie jij bent of wilt zijn? Welke versie van jou kan de gunfactor aan jezelf geven? Wat zegt, denkt en doet die versie van jou? Maak er een gedachtenexperiment van.
Maar houd het daar niet bij: ga doen! Kom in actie, zodat jij het succes, de aandacht, rust, zichtbaarheid, liefde of ambitie kunt waarmaken die je jezelf diep van binnen echt wel toewenst. Er zijn alleen een hoop laagjes van conditionering overheen gekomen. Tijd om de ui te gaan afpellen tot je bij de kern komt. Want misschien begint echte vrijheid wel wanneer je jezelf eindelijk dezelfde gunfactor geeft die je zo makkelijk aan anderen schenkt. Challenge accepted?!
Doe geheel vrijblijvend de burn-out test of neem contact met ons op.
Direct contact Of bel 085 - 5363606