Is de burn-out coach een modeverschijnsel of bittere noodzaak?

Wie vandaag de dag in Google zoekt naar begeleiding bij chronische stress, ziet door de bomen het bos bijna niet meer. Het aanbod is de afgelopen tien jaar geëxplodeerd en op elke hoek van de straat lijkt zich wel een professional te bevinden die je kan helpen. Het roept bij veel mensen logischerwijs een kritische vraag op: is de burn-out coach een modeverschijnsel?

Hoewel de snelle groei van het aantal coaches misschien doet vermoeden dat de burn-out coach een modeverschijnsel is, bewijst de dagelijkse realiteit het tegendeel. De aanhoudende prestatiedruk in onze maatschappij en de stijging van het aantal langdurige uitvallers maken gespecialiseerde, menselijke begeleiding geen vluchtige trend, maar een absolute en blijvende noodzaak.

Waarom lijkt de burn-out coach een modeverschijnsel?

Dat er steeds meer mensen met een burn-out kampen, is inmiddels een pijnlijk bekend feit. Toch rust er soms nog steeds een ongemakkelijk waas over het onderwerp, simpelweg omdat veel mensen het moeilijk vinden om over hun uitputting te praten. Stellen dat de stijgende vraag naar begeleiding een hype is, is dan ook een gevaarlijke aanname. Wie zelf ooit de verlammende leegte van een burn-out heeft ervaren, weet dat het geen keuze is en al helemaal geen onderwerp om lacherig over te doen. Je vraagt er niet om, maar wanneer het je treft, ontwricht het je leven volledig en is professionele hulp essentieel.

Goede, diepgaande kennis over stress en uitputting ontbreekt nog weleens in de maatschappij. Hierdoor hoor je soms geluiden dat mensen zich ‘aanstellen’ of dat een burn-out een luxeprobleem zou zijn. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen, maar met een fundamentele burn-out valt niet te spotten.

Dat het aanbod van coaches zo groeit, is eigenlijk een heel logisch gevolg van een stijgende maatschappelijke pijn. Het is een kwestie van pure behoefte en aanbod. Een burn-out lost namelijk niet vanzelf op met een paar weken rust. Omdat de groep mensen die vastloopt groeit, neemt de roep om gespecialiseerde begeleiding toe.

De parallel met de psycholoog in vroegere jaren

We vergeten weleens dat ook de psycholoog ooit werd gezien als een westerse gril. Op mentale problemen rust helaas nog altijd een bepaald taboe. Hoewel we als maatschappij grote stappen hebben gezet, wordt mentale pijn vaak nog niet met dezelfde vanzelfsprekendheid geaccepteerd als fysieke pijn. En dat is opvallend, want de symptomen van een burn-out uiten zich minstens zo hevig in het fysieke lichaam als in de geest.

Wanneer je last hebt van een onverklaarbare, aanhoudende kniepijn, ga je naar de huisarts en word je zonder twijfel doorverwezen naar een specialist. Niemand in je omgeving zal daarvan opkijken. We vinden het volstrekt normaal om bij een fysiek probleem medische hulp te zoeken. Aan het zoeken van mentale begeleiding kleven echter nog steeds vage stigma’s. Wie een aantal decennia geleden openlijk vertelde dat hij wekelijks naar een psycholoog ging, werd vaak met een schuin oog aangekeken. Vandaag de dag is dat gelukkig sterk genormaliseerd. De burn-out coach bevindt zich nu in de perceptie van veel mensen in precies dezelfde overgangsfase als de psycholoog destijds.

Hulp vragen in een complexe prestatiemaatschappij

Gelukkig ervaren steeds meer mensen dat het inschakelen van begeleiding niet langer stuit op onbegrip, maar juist op herkenning en steun. Hulp zoeken is immers geen teken van zwakte, maar een bewijs van realisme en de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen herstel.

Dat we in een complexe, prikkelrijke wereld leven, hoeven we elkaar niet meer uit te leggen. We ‘moeten’ ontzettend veel, leggen de lat voor onszelf onmenselijk hoog en worden dagelijks geconfronteerd met de gepolijste succesverhalen van anderen. Het is geen toeval dat social media voor veel mensen een enorme, onbewuste stressor is geworden. Het wekt de illusie dat iedereen moeiteloos alle ballen in de lucht houdt, behalve jij.

De maatschappelijke druk op je carrière, je sociale leven en je persoonlijke ontwikkeling is domweg hoger dan decennia geleden. Dat je in die hectiek soms de weg kwijtraakt en een professional nodig hebt om je terug naar je eigen basis te begeleiden, is niet meer dan menselijk.

Is de burn-out coach een modeverschijnsel dat weer verdwijnt?

De manier waarop onze maatschappij en de bijbehorende werkdruk zich ontwikkelen, laat zien dat de rol van preventie en herstelbegeleiding de komende jaren alleen maar steviger verankerd zal raken. Nieuwe ontwikkelingen stuiten in het begin altijd op scepsis. Toch hebben burn-out coaches inmiddels al duizenden mensen succesvol begeleid naar een duurzaam herstel.

Het klopt overigens wel dat de branche in beweging is. Omdat ‘coach’ geen beschermde titel is, is het aantal coaches de afgelopen jaren vertienvoudigd. Dat betekent dat er ook sprake is van kaf onder het koren. Juist daarom zal de branche de komende jaren professionaliseren en zullen alleen de kwalitatieve, goed opgeleide professionals overblijven. Bij Liberi werken we bijvoorbeeld uitsluitend met coaches die niet alleen uitgebreide levenservaring hebben, maar ook werken volgens een wetenschappelijk onderbouwde methodiek.

Naarmate steeds meer mensen in hun directe omgeving de positieve impact van professionele begeleiding zien, zal de scepsis langzaam verdwijnen. Uiteindelijk zal de geschiedenis aantonen dat de burn-out coach geen modeverschijnsel is, maar een onmisbare schakel in onze moderne gezondheidszorg.

Herken jij jezelf hier (misschien) in?

Het kan lastig zijn om zelf te beoordelen wat je voelt of waarom. Ik luister mee en help je inzicht te krijgen.

Contact met Reinoud