Ervaringsverhaal: Bedrijfsarts, uitdaging of uitkomst

vrijdag 10 augustus 2018

Bedrijfsarts, uitdaging of uitkomst

Ik kan uit eigen ervaring spreken als ik schrijf dat een bezoek aan de bedrijfsarts tijdens een burn-out een grote uitdaging kan zijn.Tegelijkertijd is de bedrijfsarts een vast onderdeel bij langdurig ziekteverzuim. Op 1 april 2002 is de wet Poortwachter tot stand gekomen. Hierdoor is het een verplichting om bij (dreigende) langdurig ziekteverzuim, uiterlijk in de 6eweek een probleem analyse op te laten stellen door de bedrijfsarts.

Ik kan me nog goed het eerste telefonisch contact herinneren. Volledig in de war, krankzinnig vermoeid en blinde paniek voor alles waar van mij werd gevraagd om meer dan 10 stappen buiten mijn huis te zetten. Of ik langs kon komen? Een uurtje in de auto moest toch kunnen? Er was weinig flexibiliteit mogelijk in dit gesprek. Dit resulteerde uiteindelijk in een familielid dat mij die dag wegbracht. Van te voren had ik een lijst met een klachten inventarisatie ingevuld. Ik verkeerde in de stille hoop dat de bedrijfsarts mij verder zou kunnen helpen.

De bedrijfsarts had mijn klachten geïnventariseerd: Poeh hé, je hebt het stevig te pakken! Na een korte inventarisatie hoe dit zo was gekomen kwam al snel het onderwerp op het oppakken van werkzaamheden. Een uurtje op de koffie, dan elke week een uurtje erbij. Afgebakende projecten afstemmen met leidinggevende en als een uur per week soepel ging konden we later altijd nog sneller opbouwen.

Uiteindelijk heeft het opbouwen geresulteerd in het vervolg van mijn burn-out nadat ik weer volledig aan het werk was. Er was namelijk niets fundamenteels veranderd. Als de interventie alleen hervatten van werkzaamheden bevat, sla je dezelfde doodlopende weg opnieuw in waar je net uitgelopen bent.

Een ezel stoot zich in het algemeen…

In de 2e fase van mijn burn-out was de conclusie van de bedrijfsarts dat mijn baan te zwaar was. Of het niet tijd werd om een passende andere baan te gaan zoeken. Wijs geworden door mijn eerdere ervaringen heb ik hierna zelf de regie over mijn traject gevoerd. Ik heb de bedrijfsarts zoveel mogelijk ontweken en als een noodzakelijk kwaad gezien. Begrijp mij goed, er zijn in Nederland 1500 bedrijfsartsen. Ik twijfel er niet aan dat er veel gepassioneerde en kundige bedrijfsartsen zijn. Ik zal mijn persoonlijke ervaring aan pech toeschrijven.

Radar

Dit neemt niet weg dat de rol die bedrijfsartsen spelen bij langdurig ziekteverzuim de afgelopen jaren kritisch wordt bekeken. In februari 2018 bleek uit een enquête van Radar dat bijna 40% van de werknemers die langer dan zes weken ziek is geweest, zich benadeeld voelt door zijn of haar werkgever wegens ziekte. Klachten als: slechte begeleiding, te snel weer aan het werk of zelfs onder druk in de WW terecht komen kwamen hier prominent in naar voren.

In de uitzending van Radar kwam ook naar voren dat het inzetten van een onafhankelijke bedrijfsarts, goede begeleiding van een zieke werknemer zou moeten waarborgen. Maar hoe onafhankelijk kan een bedrijfsarts zijn als deze wordt betaald door de werkgever? Ook al heeft een werknemer te allen tijde recht op een second opinion, deze optie is naast onbekend ook niet vanzelfsprekend als je overbelast en onwetend geconfronteerd wordt met de gevolgen van een burn-out.

Zorgplicht bedrijfsarts

De zorgplicht van een bedrijfsarts zou dan ook moeten bestaan uit een op maat gemaakte interventie. Hierin moet er actief gekeken worden naar oorzaken van uitval. Daarnaast dient er een plan opgesteld te worden wat er voor nodig is om het coping mechanisme van de werknemer te ontwikkelen of te versterken.

Voor mij is het duidelijk geworden dat “If you do what you did, you get what you got.” Het is verleidelijk om zo snel mogelijk te willen integreren, want van ziek thuis zitten is nog nooit iemand beter geworden. Het is echter de vraag of de snelste route van A naar B altijd een rechte lijn moet zijn. Daarnaast is het goed om te realiseren dat juist de loyale, hardwerkende werknemers met unieke capaciteiten een verhoogd risico lopen op uitval. Als deze ontmoedigd raken door een moeizaam re-integratie proces en vertrekken is dit wellicht een kostenbesparing op korte termijn, maar een groot verlies op de lange termijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dit bericht:

Blijf op de hoogte

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van stress en burn-out. Door je aan te melden voor onze nieuwsbrief ga je akkoord met onze privacyvoorwaarden.

Coach Tom

Onze coaches staan voor je klaar

Onze coaches

Vind coaches in jouw buurt

×
Schrijf je nu in voor onze maandelijkse nieuwsbrief en blijf op de hoogte van het laatste nieuws over stress en burn-out. Inschrijven